Tuhaf Kedicik

Berlin’de yumuşak, güneşli bir pazar ve bir apartman dairesi… Bir ailenin üç kuşağının toplanacağı akşam yemeği öncesi mutfakta hazırlık var. Bu yemek için eve dönmüş olan 20’lerindeki iki kardeş; uzaktan kumandalı helikopteriyle çığlık çığlığa koşturan küçük bir kız; bu orkestranın asıl şefi anne; baba, amca, teyzeler, kuzenler, komşular ve her şeyin ortasında bir sarman kedi. Muazzam gözüyle bu sıradan akşamüstüne bakan Ramon Zürcher her karakterden bir yan öykücük, her detaydan bir başka hikâye yaratıyor; daha ilk filminden Bresson ya da Tati ile karşılaştırılması bundan. Sade, huzurlu bir minimalizm içinde, hırslı çözümlemeler peşinde koşmadan, son derece rahat; bir yandan da zekice ve bir sürü ayrıntıya dokunarak, insanın tüm sıradanlığıyla zaten absürd bir varlık olduğunun kanıtı Tuhaf Kedicik.